Αυπνια, (η)

Δευτέρα, 26 Απριλίου 2010

Και εδω, εδω, τα κερια και οι φακοι μας τελειωσαν. Εκει ποιος ξερει? Εγω οχι παντως. Ασχετο, ολα ασχετα ειναι. Κι αλλος εδω. Ενας χρονος, ειναι μακρια τελικα? Μηπως ειναι πολυ κοντα, κοντα μου, και δεν το εχω αντιληφθει? Ειμαι πραγματικα εδω? Ολοκληρη? Τι λεω πρωινιατικα?
In a mood like this
Dont want to pull away from you
Dont want to hurt you
Shutting you out
Or pushing you away
In the mood like this
I want someplace that is just mine
And nobody elses
Just mine
 Ειναι τοσο μακρια... 6 8 14 15 17 411 114 71 51 41 8 6 εισαι παντου, στο ειχα πει, γιατι τετοια αδιαφορια? Δεν θα το χωνεψω ποτε, να το ξερεις, πρεπει να βρεις πολυ καλη δικαιολογια, και μαλλον θα το κανεις, οποτε τι λεω? Τι λεω παλι? Γιατι ειμαι εδω? 1 αυριο, και 12 και παλι μιση... Δεν το αντεχω, θελω να κοιμηθουμε, ολοι και ολες, να σταματησει το βασανηστηριο, και να ερθω θελω, και να φυγω, και ολα μαζι, τοσα θελω, κι εσυ τον Μαλαμα αλλου τον εδωσες, κι εγω εδωσα, και πηρα, και τελειωσα, και αρχισα, και εδω, ειμαι εδω, κι εσυ και εκει, και αντε να βγαλεις ακρη με αυτο το υποκειμενο. Αγαπη μου. Μουσε.-

Κυριακή, 18 Απριλίου 2010

Τι εγινε ρε παιδια; Που βρισκομαστε; Αντε παλι τα ιδια. Τερμα τα παιχνιδακια. 22 εισαι. Φτανει! Ποιος μιλαει; μστχ α! Οκοκ, τερμα παιχνιδακια, μικρα νινακια. Και τωρα τι κανουμε;
ΝΙΑΝΙΑΝΙΑΝΙΑΝΙΑΝΙΑΝΙΑΝΙΑΝΙΑ
Φοβαμαι πως το αιμα μου θα πιξει. 'Η θα πηξει; Whatever. Το ιδιο δεν ειναι; Ε e? :p
Υπαρχουν, ξερεις, κι αλλα πραγματα στη ζωη, κοιτα γυρω σου, βγες μια βολτα, μυρισε τα λουλουδακια, απαπα ομορφια!
Δε μας χεζεις κι εσυ και τα λελουδα σου;
Εγω φταιω που ασχολουμαι, πρεπει να φυγω μου φαινεται...
Οχι οχι μη! Θα πρεπει να φυγω κι εγω!
Ωραια, σταματα να κοροιδευεις τοτε.
Παντα τοσο σοβαρη ησουν;
Σταματα να λες βλακειες και ασε με να ξεκουραστω, σε λιγο βγαινω...
Κι εσυ δωσε μου λιγη σημασια, τουλαχιστον οταν σου μιλαω
Κουραστηκα. Βγαινω. Κι ο Τεος Βοηθος...

έτσι ήρθαν τα πράγματα.

Θα το πάρω όπως είναι.
Οποιαδήποτε διαδικασία είναι περιττή.

Αν μου αρέσει? Μα έχει σημασία?
Δε με ενοχλεί. Και αποφάσισα να γεμίσω το χώρο μου – πολύ άδειος ήταν.

Οπότε θα το πάρω όπως είναι.

Δεν είναι άσχημο.
Θα το φτιάξω κιόλας, θα το φέρω πιο κοντά σ'αυτό που χρειάζομαι.
Εξάλλου αν δεν τροποποιείται, μπορώ πάντα να το αφήσω πίσω εκεί που το πήρα, όχι?


Δεν ξέρω τι μου λέτε για επιλογές και αξιολογήσεις.
Για μένα όλα είναι ίδια.
Πάντα ήμουν ξεκάθαρος σε αυτό που πιστεύω-τίποτα δεν είναι από επιλογή.
Και ναι, φυσικά και αυτό εφαρμόζεται παντού, δεν περνιέμαι για ασυνεπής,το ξέρετε.

Οπότε θα το πάρω
όπως είναι
θα το αλλάξω όσο μπορώ για να ταιριάξει καλύτερα στο χώρο μου.
Και ούτε καν με απασχολεί τι θα γίνει.
Όπως έρθουν τα πράγματα.
Θα τα δεχτώ
παθητικά
και αδιάφορα.

N & K

Σάββατο, 10 Απριλίου 2010

Η μουσική της Νεφέλης!
Η φωνή της!!!
Ναι, δεν είναι το μπαμ της καινοτομίας.
Είναι όμως ΥΠΕΡΟΧΟ!!!!! Τι ομορφιά! Ύμνοι παιδικότητας με υπέροχη μουσική, έμπνευση και αυτήν τη φωνή...! Σφίγγεται το στομάχι μου πηγαίνοντας να περιγράψω τις αισθήσεις μου.
Καθαρή άρθρωση, παιδική και γυναικεία χροιά, βγάζει τόση τρυφερότητα..και μετά συνειδητοποιείς ότι θα μπορούσε κάλλιστα να βγάζει και "γυναικεία γοητεία" (δεν μπαίνω στον κόπο να παλέψω με τις λέξεις).

Νεφέλη, δηλώνω εκστασιασμένη ακούγοντας τη μουσική σου.
Διαβάζοντας ταυτόχρονα και τις γραπτές σου καταχωρήσεις, η ατμόσφαιρα δένει καθαρά. Η πορτοκαλί σου κούπα :)

Εδώ και κάποιο καιρό έχω ανακαλύψει τον Κωνσταντίνο (ποτέ δεν μ'άρεσε να γράφω αυτό το όνομα, με ενοχλεί το ν...) και την εικαστική του τέχνη. Πχιουριλίζουσα τέχνη, ναι. Μ'άρεσε εξαρχής. Δε με ενοχλεί που έχει τόσο σκίτσο η δουλειά του, ποσώς με ενδιαφέρει το είδος, αρκεί κάτι να μ'αρέσει. Πρώτη φορα τον είδα στο live των mimosa's στο bios το σεπτέμβρη. εντυπωσιάστηκα (αλλά ίσως μιλήσουμε άλλη φορά γι'αυτό).

Το θέμα μου τώρα είναι: Νεφέλη ΚΑΙ Κωννος.
WoW.
Η όμορφη, πορτοκαλί και μυρωδάτη παιδικότητα στα αυτιά
κάνει την ενίοτε ασπρόμαυρη, ενίοτε ψυχεδελική βία να λάμπει αλλιώς.
Το παιδί.
Ο μόνος χαρούμενος άνθρωπος,
το παιδί.

Δε θα γράψω άλλα τώρα.

http://www.myspace.com/nefeliathens
προς ξεκοκκάλισμα
http://www.myspace.com/442957684




όλα αυτά θα δεθούν σωστά....

Chorégraphie

Παρασκευή, 9 Απριλίου 2010

baroque μουσική σε clavecin ακούμε Rameau {το θείο, όχι τον neveu}

η αίθουσα Χορού.

ευγενής τυπική μικρή υπόκλιση.
Μία κυρία είναι άλογο και απ'ό,τι φαίνεται το μπέρδεμά της είναι πιο ευρύ.
Στάμπαρε έναν κύριο, με το που την κοίταξε {αυτός αυτήν, αυτή} αναφώνησε από μέσα της: "φοράδα!" και αποφάσισε πως ερωτεύτηκε οριστικά και αμετάκλητα.
Δεν έχει σημασία που αυτή κανονικά είναι που έχει φουντωτό σγουρό τρίχωμα, και οι δύο, όπως και όλοι γύρω τους, φοράνε τις γνωστές λευκές περούκες, προς απόκρυψη όποιας αηδίας.
Η σάλα σαλεύει. Όλοι χορεύουν, τα ζευγάρια αλλάζουν, κάθε άτομο με το δικό του συγκεκριμένο σχήμα, κινείται σε κάποιο {τουλάχιστον} φαινομενικά τυχαίο μοτίβο, περιστρέφεται γύρω από άξονες στο χώρο, με το χορό.
Η μπερδεμένη κυρία Άλογο δε βλέπει την ώρα να συναντηθούν με τον μαυρομάτη κύριο Φοράδα.
Αφού ασπρίσει για τα καλά το πρόσωπό της με την άσπρη σκόνη που προσεκτικά φυλούσε για κάποια ειδική περίσταση, φτιάχνει δυο {αηδιαστικά}ροζ βούλες για να δώσει την εντύπωση μάγουλων, ζωγραφίζει ένα μικρό, {αηδιαστικά}κόκκινο σετ ανθρώπινων χειλιών, καθαρίζει τα δόντια της από το σανό και κάθε ίχνος χόρτου, και αφού όλα είναι τέλεια, πιέζει το μαύρο μολύβι σε μια αδυνάτως αγνοήσιμη βούλα στην κορυφή κάποιου τριγώνου που έχει βάση την ευθεία μύτης-στόματος.
Επιτέλους ήρθε η ώρα. Η καρδιά της τρέμει αν και είναι πολύ πιο ήρεμη απόσο το περίμενε. Μάλλον είναι εξαιτίας των ματιών του[άνωτελεία] καθώς απασχολείται να βρει κάπου τον πάτο {τους}, ξεχνάει το άγχος.
Θέλει να σπάσει τη σιωπή αν και αυτός δε δείχνει αμήχανος.
-"Μμμμ...εεε...χαίρετε...δηλαδη...εεεε....Καλησπέρα σας...."
-"Kαλησπέρα :) " τι απλό που το κάνει να φαίνεται! Ο φοράδας!
-"Εεεε...δηλαδή όχι ότι.... εννοώ...να, εγώ αυτήν την ελιά τη ζωγράφισα........"
-"Πολύ συμπαθές :)"
-"Ναι.....

...βασικα....ΜΗ....{γυρνάει απορημένος}...ναι, εννοώ...μήπως να μη φεύγατε τώρα που αλλάζει ο Χορός....{εξακολουθεί να κοιτάει απορημένος αλλά τελικά δε φεύγει, συνεχίζει να χορεύει σα με περισσότερο ενδιαφέρον}
Ναι....έλεγα επειδή....νομίζω πως μπερδεύτηκα...δηλαδή όχι ότι μου αποπνέετε θυληπρέπεια, κάθε άλλο.....θα μπορούσα να πω.....ναι....ε..... αλλά ναι, που λέτε, νομίζω πως τελικά δεν ήταν φοράδα αυτό που εννοούσα....ναι, είναι αστείο...είναι μάλλον ο ήχος της λέξης που μου ταίριαξε με το παρουσιαστικό σας.....μη ρωτήσετε καν γιατί, πλέον μου είναι εμφανές ότι είστε ένα άγγελος......."

{χαμογελάει αινιγματικά κοιτώντας για λίγο τα χορεύοντα άστρα του πατώματος}
-"Ε λοιπόν...δεν πέσατε και τόσο μακριά......ακόμα περισσότερο από άγγελος, είμαι Μουλάρι. {την κοιτάει πιο μέσα από τις γιγαντώδεις βλεφαρίδες της, βαθαίνοντας τη μαύρη φυσική τρύπα που ακόμα και πιο μικρές απ'αυτήν, δεν τις συναντάει κανείς εύκολα}
Όπως και οι άγγελοι, έχω 63 χρωμοσώματα. Έχω μεγάλη υπομονή και επιμονή, αντοχή, και δυνατότητα μεταφοράς μεγάλων φορτίων.
Είμαι ένα αγγελικό μούλικο άμα θέλετε."

Η μουσική συνεχίζει, το ίδιο και το χορεύον πλήθος.
Κοιτάμε από τον εξώστη τα άτομα που πάντα ανεξάρτητα και ασυνάρτητα ρέουν στο χώρο, στο χορό.
Μέσα από τα κυάλια όμως βλέπουμε πως ένα κινούμενο μαυράκι είναι στην πραγματικότητα δύο, δύο τρίγωνα που ενωμένα πάντα, κινούνται ως ένα, μαύρο, αστέρι.
 
Design by Pocket